donderdag 18 juni 2009

Dhobi Gats in Mumbai (30 foto's)



Een openluchtwasserij in Mumbai, waar 5000 mannen werken.
De mannen staan uren in betonnen troggen in de caustic soda (alleen de sterksten redden dit) en slaan een bundel wasgoed telkens over hun hoofd op een steen in de trog. Dit moet in het hete seizoen een hel zijn en - alweer - voor een lousy aantal roepies voor 12 uur beulen per dag...

dinsdag 12 mei 2009

bloemen in Salem

Nog meer bloemen.... Feestje?

In Salem is dit uitbundige gezelschap op straat te zien.
Er klinkt snerpende muziek (alsof er een geit wordt vermoord) en woest getrommel.










































Twee vrouwen dansen hierbij als bezetenen. Hun losse haren gooien ze woest naar voren en naar achteren. De vrouwen lijken wel in trance...















Het gezelschap er omheen is ook indrukwekkend. Alweer prachtige kleuren, zowel mannen als vrouwen.





























De twee dansvrouwen volgen ons - extatisch dansend - als we teruglopen naar de auto. Maar wat te denken van deze laatste blik van de ene dansvrouw door het autoraam?
Wat is hier aan de hand...?



De chauffeur zit met een stoïcijns gezicht achter het stuur. Hij is 'serious Christian' en spreekt zo slecht Engels dat vragen om uitleg een heilloze onderneming is.
In Nederland zullen onze Indiase vrienden het verlossende woord spreken. Ze komen niet meer bij van het lachen als ik ze de foto's laat zien met het verhaal erbij.

Want... het is een begrafenis.
De vrouwen zijn huil-vrouwen en hun losse haren zijn een teken van rouw. Misschien ben ik wel een 'bad omen' voor ze geweest en heb ik ongewild hun ritueel verstoord.

maandag 30 maart 2009

bloemenmarkt (vervolg)

... en weer de shockerende tegenstelling van schoonheid, derrie en urenlang beulen voor een paar roepies... (aanklikken om de 6 dia's op groter formaat te zien).
De bloemenkrans die o.a. de bruid uit eerdere berichten draagt, wordt met de hand gemaakt. Bloemetje voor bloemetje worden de kransen geregen. Ook worden kleine slingers geregen als versiering in het haar van de vrouwen.
De bloemenmarkt in Madurai is dus eigenlijk een bloemknoppenmarkt!

vrijdag 27 maart 2009

bloemenmarkt


Bloemenmarkt in Madurai.

Ik verwachtte een heerlijk geurige en kleurige bedoening, geprogrammeerd als ik ben door de bloemenmarkt op het Singel in Amsterdam...
Het is echter een ongelooflijk smerig gedoe. De stank van verrotting is doordringend overal aanwezig. Omdat het een beetje gemiezerd had was de bodem modderig en drabbig.

Ook hier wordt weer gebeuld. De zware zak met bloemknoppen werd door 2 man (!) op het hoofd van de drager gehesen.
Let op mijn blog, want de komende dagen zal ik er meer foto's van laten zien
.

vrijdag 13 maart 2009

de bruid


de dag vóór de huwelijksdag wordt de bruid opgehaald door de familie van de bruidegom.
Het is een dag vol rituelen, zowel bij de achterblijvende bruidegom thuis, als bij de bruid.


De tientallen aanwezigen in het dorpshuis zegenen haar persoonlijk en wensen de bruid geluk door haar gezicht, handen en armen aan te stippen met een kleurstof en daarna gele rijst over haar hoofd te strooien. Na enige tijd zien Malliga's wangen eruit als een overgefrankeerde brief en is haar hoofd overdekt met gele rijst. We zijn dan 2 uur verder...

als je een foto aanklikt, zijn alle foto's van het ophalen van de bruid in een diapresentatie te zien.

maandag 9 maart 2009

vlindertuin

De vrouwen met hun wapperende sari's geven me steeds het gevoel in een vlindertuin te zijn. Door hun tred of door de wind zijn hun sari's voortdurend in beweging, waarbij ze er ook het nodige telkens aan herschikken. Het is een sierlijk gezicht.
De losse lap wordt op allerlei manieren gedrapeerd en zonodig ook gebruikt als bescherming tegen de zon. De kleuren en combinaties zijn onvoorstelbaar mooi. (klik op het beeld en klik vervolgens op Diavoorstelling).


Het lijkt me ook een heerlijk luchtige dracht in de hitte en als je op de rijstvelden werkt en 'il faut faire pipi' zal een sari ook heel praktisch zijn, vermoed ik zo.

In het zuiden van India vormen sari's de dominante kleding. Verder naar het noorden (Bangalore, Mumbai) zie je meer westerse kleding, helaas.... helaas....

donderdag 5 maart 2009

Velur bij de Cauvery River

Dit meisje woont onder een paar lappen aan de kant van de weg, maar heeft wél een mobieltje.

Haar moeder zit op de kar met de baby.
(foto's aanklikken om te vergroten).


Ons wandelingetje door dit dorp, Velur bij de Cauvery River, doet veel stof opwaaien.
In een winkel van Sinkel vertelt een meisje van een jaar of 15 ons dat wij de eerste blanken zijn die zij in levende lijve ziet.
We worden van top tot teen bekeken - vooral mijn blanke huid - en onder veel gelach en plezier worden we gefotografeerd met mobieltjes. De durfals komen vragen of we met ze op de foto willen.
Alles gaat met een onbevangenheid en plezier waar ik intens van geniet.

dinsdag 3 maart 2009

giebeltante

Over de kinderen in India gesproken: er komen er binnenkort nog een paar op mijn blog.
Deze giebeltante fotografeerde ik op de dag dat we met de Indiase familie van bruidegom Saravanan, de bruid gingen ophalen in het dorp Salem.

Salem ligt ongeveer 200 km ten noorden van Jedarpayalam, het dorp van Saravanan, en ca. 500 km ten zuiden van Bangalore.

De pretvogel is een nichtje van de bruidegom.

In de diavoorstelling aan de linkerkant van mijn blog zijn de foto's te zien van het ophalen van Malliga, de bruid van Saravanan.

in Tamil voor mijn Indiase vrienden:
இன் தே டியாவூர்ச்டேல்லிங் ஹிஎர்நாச்ட் ஜிஜ்ன் தே போடோ'ச டே ஜிஎன் வான் ஹெட் ஒப்தளேன் வான் மல்லிக, தே ப்ருஇது வான் சரவணன்.

de wimpers...

Zoals beloofd: nogmaals het prachtige kind in Madurai met wimpers als luifels...

zzp'ers


Deze man zit in één van de vele winkeltjes in een soort kashba-achtig gebouw vlak bij de tempel in Madurai.
Straatjes met kleermakers achter hun naaimachines, of mannen die kleding persen met een door gloeiende kolen verwarmd strijkijzer, potten en pannen verkopers, bloemenkransvlechters of winkeltjes met sieraden. Het is er erg donker wat in het hete jaargetijde een verademing zal zijn. Elk winkeltje heeft een peertje licht, of - nóg gezelliger - een TL lamp.

De strijkijzerverkoper.


Bij de stoffenverkoper zie ik een leuk hesje, wat 150 roepies kost (€ 2,25). Bij nadere inspectie zijn de naden erg slordig. De verkoper pakt razendsnel wat andere hesjes, maar die kleuren vind ik niet zo mooi.
'No problem....' Dit is overigens de standaardzin in India. Niks is er een probleem.
De verkoper leent vliegensvlug bij zijn buurman een rol stof in de goede kleur en biedt aan het hesje te maken 'takes only one hour'. Ik mocht ook nog de geborduurde zijden band uitkiezen voor aan de randen van de mouwen en aan de onderkant.
En hoeveel kost dat?
De verkoper zegt: '350 roepies....' 'Maar dat andere hesje kostte toch maar 150 roepies?', vraag ik.
'Yes M'am, but that was a small one; for you we need more material'
Ik voel me meteen een Rubens-achtig Hollands kamerolifantje...

Hij kijkt bedremmeld als ik toch wel in de verdediging schiet met: 'but not twice as much....!
De prijs zakt, maar waar hebben we het eigenlijk over...; shame on me!

Hesje-in-wording

ongezond


Kijk..., nog zo'n beeld van het harde leven van vele Indiërs.

zondag 1 maart 2009

kind in Madurai en pannenverkoper

Bij het grote tempelcomplex in Madurai (provincie Tamil Nadu) ben ik op een stoeprand gaan zitten om te kijken naar de honderden mensen die de tempel bezoeken. Iedere bezoeker op blote voeten, vrouwen in prachtige sari's en veel mannen in oranje of zwarte dhoti's, een soort lange lendendoek, die ze op allerlei manieren kunnen dragen. Zwart en oranje zijn heilige kleuren. Hun naakte bovenlijven hebben geen grammetje vet te veel.
Eén vrouw in de rij wachtenden schreeuwt nogal, maar die is niet helemaal normaal volgens de vrouw die naast me op de stoep zit.

Mijn buurvrouw heeft dit prachtige kind op schoot en ze stemt van harte in als ik haar vraag of ik het meisje mag fotograferen. De moeder probeert vervolgens het meisje in een 'voordelige positie' te manoeuvreren en dat is lastig fotograferen als je van naturel portretten houdt.
Tja, die ogen.... Toon Hermans zong 'dat blauw waar ik niet tegen kan...' En Jaap Fischer zong ooit 'en ogen als meren, die niet kunnen jokken'...
Ze heeft een paar enorme wimpers. Ik zal daar later nog een andere foto van plaatsen, dus hou mijn blog in de gaten!



Er wordt keihard gewerkt in India op een manier die mij soms de adem beneemt; vaak onder erbarmelijke omstandigheden, maar ook van fotografische schoonheid, zoals deze man. Meestal vraag ik of ik iemand mag fotograferen, maar de mobiele Blokker zag ik vanuit de auto aan de kant van de weg. Ik heb er nog spijt van dat we niet gestopt zijn om hem minstens de foto te laten zien en te vragen of dat goed was...