donderdag 5 maart 2009

Velur bij de Cauvery River

Dit meisje woont onder een paar lappen aan de kant van de weg, maar heeft wél een mobieltje.

Haar moeder zit op de kar met de baby.
(foto's aanklikken om te vergroten).


Ons wandelingetje door dit dorp, Velur bij de Cauvery River, doet veel stof opwaaien.
In een winkel van Sinkel vertelt een meisje van een jaar of 15 ons dat wij de eerste blanken zijn die zij in levende lijve ziet.
We worden van top tot teen bekeken - vooral mijn blanke huid - en onder veel gelach en plezier worden we gefotografeerd met mobieltjes. De durfals komen vragen of we met ze op de foto willen.
Alles gaat met een onbevangenheid en plezier waar ik intens van geniet.

dinsdag 3 maart 2009

giebeltante

Over de kinderen in India gesproken: er komen er binnenkort nog een paar op mijn blog.
Deze giebeltante fotografeerde ik op de dag dat we met de Indiase familie van bruidegom Saravanan, de bruid gingen ophalen in het dorp Salem.

Salem ligt ongeveer 200 km ten noorden van Jedarpayalam, het dorp van Saravanan, en ca. 500 km ten zuiden van Bangalore.

De pretvogel is een nichtje van de bruidegom.

In de diavoorstelling aan de linkerkant van mijn blog zijn de foto's te zien van het ophalen van Malliga, de bruid van Saravanan.

in Tamil voor mijn Indiase vrienden:
இன் தே டியாவூர்ச்டேல்லிங் ஹிஎர்நாச்ட் ஜிஜ்ன் தே போடோ'ச டே ஜிஎன் வான் ஹெட் ஒப்தளேன் வான் மல்லிக, தே ப்ருஇது வான் சரவணன்.

de wimpers...

Zoals beloofd: nogmaals het prachtige kind in Madurai met wimpers als luifels...

zzp'ers


Deze man zit in één van de vele winkeltjes in een soort kashba-achtig gebouw vlak bij de tempel in Madurai.
Straatjes met kleermakers achter hun naaimachines, of mannen die kleding persen met een door gloeiende kolen verwarmd strijkijzer, potten en pannen verkopers, bloemenkransvlechters of winkeltjes met sieraden. Het is er erg donker wat in het hete jaargetijde een verademing zal zijn. Elk winkeltje heeft een peertje licht, of - nóg gezelliger - een TL lamp.

De strijkijzerverkoper.


Bij de stoffenverkoper zie ik een leuk hesje, wat 150 roepies kost (€ 2,25). Bij nadere inspectie zijn de naden erg slordig. De verkoper pakt razendsnel wat andere hesjes, maar die kleuren vind ik niet zo mooi.
'No problem....' Dit is overigens de standaardzin in India. Niks is er een probleem.
De verkoper leent vliegensvlug bij zijn buurman een rol stof in de goede kleur en biedt aan het hesje te maken 'takes only one hour'. Ik mocht ook nog de geborduurde zijden band uitkiezen voor aan de randen van de mouwen en aan de onderkant.
En hoeveel kost dat?
De verkoper zegt: '350 roepies....' 'Maar dat andere hesje kostte toch maar 150 roepies?', vraag ik.
'Yes M'am, but that was a small one; for you we need more material'
Ik voel me meteen een Rubens-achtig Hollands kamerolifantje...

Hij kijkt bedremmeld als ik toch wel in de verdediging schiet met: 'but not twice as much....!
De prijs zakt, maar waar hebben we het eigenlijk over...; shame on me!

Hesje-in-wording

ongezond


Kijk..., nog zo'n beeld van het harde leven van vele Indiërs.

zondag 1 maart 2009

kind in Madurai en pannenverkoper

Bij het grote tempelcomplex in Madurai (provincie Tamil Nadu) ben ik op een stoeprand gaan zitten om te kijken naar de honderden mensen die de tempel bezoeken. Iedere bezoeker op blote voeten, vrouwen in prachtige sari's en veel mannen in oranje of zwarte dhoti's, een soort lange lendendoek, die ze op allerlei manieren kunnen dragen. Zwart en oranje zijn heilige kleuren. Hun naakte bovenlijven hebben geen grammetje vet te veel.
Eén vrouw in de rij wachtenden schreeuwt nogal, maar die is niet helemaal normaal volgens de vrouw die naast me op de stoep zit.

Mijn buurvrouw heeft dit prachtige kind op schoot en ze stemt van harte in als ik haar vraag of ik het meisje mag fotograferen. De moeder probeert vervolgens het meisje in een 'voordelige positie' te manoeuvreren en dat is lastig fotograferen als je van naturel portretten houdt.
Tja, die ogen.... Toon Hermans zong 'dat blauw waar ik niet tegen kan...' En Jaap Fischer zong ooit 'en ogen als meren, die niet kunnen jokken'...
Ze heeft een paar enorme wimpers. Ik zal daar later nog een andere foto van plaatsen, dus hou mijn blog in de gaten!



Er wordt keihard gewerkt in India op een manier die mij soms de adem beneemt; vaak onder erbarmelijke omstandigheden, maar ook van fotografische schoonheid, zoals deze man. Meestal vraag ik of ik iemand mag fotograferen, maar de mobiele Blokker zag ik vanuit de auto aan de kant van de weg. Ik heb er nog spijt van dat we niet gestopt zijn om hem minstens de foto te laten zien en te vragen of dat goed was...